روشها: بیمارانی که به علت دیس پپسی برای انجام آندوسکوپی فوقانی دستگاه گوارش ارجاع شده بودند در صورت تمایل وارد مطالعه شدند. علایم ثبت شدند، اندوسکوپی انجام گرفت و از تمامی ضایعات مشکوک و نیز از امتداد Z-line نمونه برداری انجام شد. نتایج: از 344 بیمار وارد شده به مطالعه، 269 نفر (135 زن و 134 مرد با میانگین سنی 41.6 سال) مورد بررسی قرار گرفتند. در 209 بیمار (77.6%) حداقل یکی از علایم اصلی GERD وجود داشت و 207 بیمار (76.1%) ازوفاژیت آندوسکوپیک داشتند. در 13 بیمار (5%) متاپلازی روده ای تخصصی شده در پیوستگاه گاستروازوفاژیال (SIM-GEJ) و در سه بیمار دیسپلازی غده ای وجود داشت (دو مورد با درجه پایین و یک مورد با درجه بالا). هیچ یک از علایم پیش بینی کننده وجود یافته های بافت شناختی یا اندوسکوپیک نبود. بیماران دارای دیسپلازی به درجات بالاتری از ازوفاژیت اندوسکوپیک دچار بودند. نتیجه گیری: GERD در میان بیماران ایرانی دیس پپتیک ارجاع شده جهت اندوسکوپی تشخیصی شایع است. شیوع SIM-GEJ در این گروه بیماران با آمار گزارش شده از غرب قابل مقایسه است.

سابقه و هدف: میزان بروز سرطان مری در شمال ایران بالا است از این رو بررسی همه جانبه سرطان مری در مناطق مختلف کشور می تواند اطلاعاتی را فراهم کند تا امکان برنامه ریزی مبتنی بر شواهد و بالطبع کاهش هزینه برای فرد و جامعه، اثربخشی مناسب تری را برای هر منطقه فراهم نماید.هدف از این مطالعه بررسی سرطان مری طی یک دوره 8 ساله در بابل بوده است.مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی روی بیمارانی که طی سال های 1384تا 1392 در بیمارستان شهید بهشتی شهرستان بابل تحت آندوسکوپی فوقانی قرار گرفتند، انجام شد. اطلاعات جمعیتی، آندوسکوپی و پاتولوژی با استفاده از نرم افزار آماری SPSSV16 و آزمون هایT-Test  وchi-square  مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: از 8963 بیماری که آندوسکوپی شدند و اطلاعات آن ها به طور کامل ثبت شده بود، 148 مورد سرطان مری داشتند که شامل 92 (61.75 درصد) مرد و 56 (37.8 درصد) زن بودند. میانگین سنی این بیماران 11.6±71 سال با حداقل 38 سال و حداکثر 91 سال بود. 10 نفر (14.8 درصد) مبتلا به آدنوکارسینومای مری بودند و 138 نفر (85.2 درصد) اسکواموس سل کارسینوما داشتند. درگیری تومور در بخش فوقانی 31.6 درصد، در میانی 19.6 درصد و در بخش تحتانی 43 درصد بوده است.استنتاج: بر اساس نتایج به دست آمده دیسفاژی شایع ترین علامت سرطان مری و از نظر آناتومیکال، سرطان مری در قسمت تحتانی مری از شیوع بالایی برخوردار بود. جنسیت در بروز بیماری دخالتی نداشت و نسبت ابتلای مرد به زن تقریبا برابر بود. در زمینه مصرف سیگار و اپیوم با سرطان مری ارتباطی مشاهده نشد که نیازمند مطالعه ای جامع می باشد.

مقدمه: آشالازی یک بیماری حرکتی مری است که با آپریستالیس و شل شدن ناکامل دریچه تحتانی مری (LES) مشخص می شود. در مطالعات قبلی ارتباط معنی داری بین فشار (LES) و علایم بالینی ثابت نشده است. به منظور بررسی ارتباط علایم و فشار (LES) در بیماران مبتلا به آشالازی، مطالعه حاضر صورت پذیرفت. روش: طی 4 سال از 1377 تا 1380، تمام بیماران آشالازی مراجعه کننده به بیمارستان دکتر شریعتی تهران وارد مطالعه شدند. پس از بررسی کامل تشخیصی که شامل معیارهای بالینی، رادیوگرافیک، اندوسکوپیک، و مانومتریک بود، علایم بالینی بیماران بر اساس پنج علامت اصلی از صفر تا 15 درجه بندی شد. سپس همه بیماران تحت بررسی مانومتریک قرار گرفتند و فشار اسفنکتر تحتانی مری آنها ثبت شد.نتایج: 115 بیمار با متوسط سنی 37.7 (90–12) سال (67 مرد و 48 زن) وارد مطالعه شدند. متوسط علایم بالینی 9.32 (14.00 – 3.00) و متوسط فشار (LES) قبل از درمان mmHg 56.3 (107.8 – 8.0) بود. آزمون رگرسیون خطی ارتباط معنی دار (p<0.002) را با ضریب رگرسیون 0.290 بین علایم بالینی و فشار (LES) ثابت کرد. جنس مونث، سن کمتر یا برابر 40 و مدت زمان شروع بیماری تا تشخیص کمتر از 2 سال، عوامل موثر بر این ارتباط بودند. نتیجه گیری: این مطالعه نشان می دهد درجه بندی علایم بالینی می تواند به عنوان عامل پیش بینی کننده مناسبی برای فشار (LES) مطرح شود و فشار بازال (LES) می تواند عامل موثری در کاهش یا افزایش علایم بالینی بیمار باشد. برای اثبات این ارتباط پس از درمان نیز به مطالعات بیشتری نیاز است.

زمینه و اهداف: شیوع سرطان پیوستگاه معدی – مروی در غرب رو به افزایش است. پس زنش معدی – مروی (GERD) به عنوان یک ریسک فاکتور عمده برای این نوع سرطان مطرح است. در این مطالعه آینده نگر، شیوع یافته های بالینی، بافت شناختی و اندوسکوپیک GERD و تغییرات پیش بدخیم در بیماران ایرانی ارجاع شده جهت اندوسکوپی دستگاه گوارش فوقانی (UGIE) مورد بررسی قرار گرفته است. روش ها: بیماران ارجاع شده به کلینیک اندوسکوپی جهت UGIE، در صورت تمایل به مطالعه راه یافتند. علایم بالینی ثبت شدند، UGIE انجام شد و از هر گونه ضایعه مشکوک در امتداد Z-line نمونه برداری صورت گرفت. نتایج: از 344 بیماری که به مطالعه راه یافتند، 269 نفر (135 زن، 134 مرد، میانگین سنی: 41.6) مورد بررسی قرار گرفتند. در 209 نفر (%77.6) حداقل یکی از علایم بالینی اصلی GERD وجود داشت و 207 نفر (%76.1) ازوفاژیت اندوسکوپیک داشتند. سیزده بیمار (%5) در محل پیوستگاه، متاپلازی روده ای اختصاص یافته داشتند (SIM-GEJ) و در 3 مورد دیسپلازی غده ای (Glandular dysplasia) مشاهده شد (2 مورد گرید پایین، یک مورد گرید بالا). هیچیک از علایم بالینی پیشگویی کننده وجود یافته های بافت شناختی یا اندوسکوپیک نبودند. در بیماران دارای دیسپلازی، درجات بالاتری از ازوفاژیت اندوسکوپیک وجود داشت. نتیجه گیری: پس زنش معدی – مروی در میان بیماران ایرانی ارجاع شده جهت اندوسکوپی تشخیصی، شایع است. شیوع SIM-GEJ در این جمعیت با آمار گزارش شده از غرب همخوانی دارد.

زمینه و اهداف: از حدود سال 1991 ازوفاژکتومی لاپاراسکوپیک به صورت موردی گزارش شده بود، اما ارسال 2000 تمایل به انجام ازوفاژکتومی لاپاراسکوپیک بیشتر شده است. ازوفاژکتومی به روش کمتر تهاجمی به دو صورت ازوفاژکتومی لاپاراسکوپیک ترانس هیاتال بعلاوه برش گردنی و یا به صورت آزادسازی لاپاراسکوپیک معده بعلاوه آزادسازی مری با توراکوسکوپ انجام می شود. مواد و روش ها: از مرداد 1390 در بخش توراکس دانشگاه علوم پزشکی تبریز، کار بر روی لاپاراسکوپی کانسر مری شروع شد. بیماران انتخاب شده کانسر 1.3 دیستال مری بدون متاستاز و بدون تهاجم به بافت های مجاور داشتند و هیچ منعی برای جراحی و لاپاراسکوپی نداشتند. تا شهریور 1391 یازده مورد ازوفاژکتومی ترانس هیاتال لاپاراسکوپیک انجام شد. یافته ها: متوسط سن بیماران 65.7±9.1 سال بود. 7 نفر از بیماران مرد و 4 نفر زن بودند. طول مدت جراحی به طور متوسط 240±154 دقیقه، طول مدت بستری در واحد مراقبتهای ویژه به طور متوسط 2.72±1.95 روز و طول مدت بستری در بیمارستان به طور متوسط 10.55±4.80 روز بود. در یک بیمار نشت آناستوموز گردنی و در یک بیمار نیز پنومونی بدنبال جراحی رخ داد که با درمان داروئی بهبود یافتند. تغذیه دهانی از روز سوم بعد از عمل شروع شده بود. هیچ مورد مورتالیته دیده نشد.نتیجه گیری: نتایج کوتاه مدت اولین سری ازوفاژکتومی ترانس هیاتال لاپاراسکوپیک در بخش ما در مقایسه با نتایج سایر منابع از نظر مورتالیته و موربیدیتی قابل قبول است. این نتایج ما را بر آن داشته است که با حفظ حرمت انسانی و با تجربه اندوزی بیشتر این روش را بیشتر توسعه دهیم.

زمینه و هدف: سرطان مری هشتمین سرطان شایع در سرتاسر جهان است. در سال های اخیر با بهبود روش های جراحی و مراقبت های پیش و بعد از عمل جراحی در بخش مراقبت های ویژه میزان ناتوانی و مرگ و میر ناشی از آن کاهش یافته است. هدف از این مطالعه بررسی پیامد زودرس بیماران با سرطان مری عمل شده بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان امام ارومیه در طی سال 13961390 بود. روش بررسی: این مطالعه مقطعی گذشته نگر در بازه زمانی 7 ساله(13961390)در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان امام ارومیه انجام شد و در طی آن پرونده بالینی بیماران از واحد مدارک پزشکی بیمارستان اخذ و مشخصات دموگرافیک(سن، جنس) مرحله بیماری، مدت بیماری، نوع عمل جراحی انجام شده، طول مدت تهویه مکانیکی، طول مدت بستری در بخش مراقبت های ویژه، مرگ و میر استخراج شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون تی مستقل و مجذور کای تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: میانگین طول مدت بستری در بخش مراقبت های ویژه در بیماران با سرطان مری SCC 86/5± 46/ 8 روز و در بیماران با نوع آدنوکارسینوم 59/3± 74/6 روز بود(001/0=p). میانگین طول مدت بستری در بیمارستان در بیماران با سرطان مری SCC 4/6± 19/13 روز و در بیماران با آدنوکارسینوم 02/6± 02/12 روز بود(04/0=p). میانگین طول مدت تهویه مکانیکی در بیماران با سرطان مری SCC 31/5± 58/6 روز و در بیماران با آدنوکارسینوم 91/2± 69/4 روز بود(001/0= p). از 481 بیمار مبتلا به سرطان مری 375 نفر(78 درصد) ترخیص و 106 نفر(22 درصد) فوت کردند. نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر با اندکی تفاوت تایید کننده مطالعات محدود انجام شده در مورد پیامد و ویژگی های بیماران با سرطان مری عمل شده بستری در بخش مراقبت های ویژه می باشد.

انجام جراحی موثر ترین شکل درمان در کانسر مری محسوب می شود. از آنجا که انتشار کانسر با سرعت قابل توجهی در شبکه ساب موکوزال مری رخ می دهد درمان جراحی مؤثر زمانی است که حتی المقدور تمامی مری بیمار برداشته شود و چنانچه غدد لنفاوی در گیر در شبکه ی لنفاتیک مشاهده شد رزکسیون شود.  نیل به این هدف منوط به دید کافی می باشد که به خصوص در کانسر های قسمت میانی و فوقانی مری توراسیک توصیه به توراکوتومی و انجام عمل ازوفاژکتومی در سه مرحله می شود که این عمل با توجه به وسعت زیاد انسیزیون های ایجاد شده و وسعت دیسکسیون با موربیدیتی قابل توجهی همراه است به خصوص محل توراکوتومی که تا مدت ها برای بیمار آزار دهنده است.  آلترناتیو قابل قبول این روش انجام توراکوسکوپی و آزاد سازی مری به کمک آن می باشد که این روش برای اولین بار در ایران در بیمار مورد نظر به طور موفق مورد استفاده قرار گرفت (تکنیک آزاد سازی مری به روش لاپاروسکوپی در مراکز محدودی از دنیا قابل انجام است ). بدین صورت که در مرحله ی اول با انجام توراکوسکوپی تومور مری شناسایی شد . سپس مری در تمام طولش آزاد گردید و چسبندگی های محل تومور آزاد شده و بعد از رسیدن به دیافراگم در قسمت تحتانی و ناحیه ی ورودی توراکس در قسمت فوقانی این مرحله پایان یافته و با انجام لاپاروتومی و برش گردن مراحل بعدی عمل طبق معمول انجام گرفت. هدف از این مقاله بررسی روش های جراحی کانسر مری و معرفی روش توراکوسکوپی از لحاظ تکنیکی و ملاحظات قبل و بعد از عمل می باشد . همچنین نکات مهم بیهوشی حین توراکوسکوپی مورد بررسی قرار گرفته است.

زمینه و هدف: جایگزینی قطعاتی از مری که درگیر تومور، صدمات و یا بیماری های دیگر شده است، معمولا نیاز به اعمال جراحی سنگین و پیچیده نظیر قرار دادن معده، کولون، روده باریک و یا نسوج مرکب پوست دارد. در حالی که رزکسیون قطعه ای از نای در گردن و آناستوموز مجدد دو سر آن کاری ساده، عملی و کم عارضه است. ما به این فکر افتادیم که در یک مطالعه تجربی قطعه ای مری در گردن را خارج کرده و به وسیله قطعاتی از نای جایگزین کنیم تا شاید راهکار ساده تری برای بیماران مبتلا به ضایعات مری پیدا شود.مواد و روش ها: در سگ های بالغ طی یک عمل جراحی تحت بیهوشی عمومی از طریق شکاف گردنی، 5 سانتیمتر از طول نای را در حالیکه پایه عروقی آن حفظ گردیده بود، جدا کرده و بعد 5 سانتیمتر از مری را رزکسیون کرده، نای جدا شده به دو سر مری باقیمانده آناستوموز گردید. سپس دو سر نای قطع شده نیز به یکدیگر آناستوموز شد.یافته ها: بلع حیوانات و صدا بعد از عمل طبیعی بود. اثری از آسپیراسیون در معاینات بالینی و رادیوگرافی دیده نشد. در بررسی های حین اتوپسی، آناستوموزها باز و بدون علایمی از تنگی بود.نتیجه گیری: جایگزینی قطعه ای از مری به وسیله قطعه ای از نای امری امکان پذیر و کم عارضه است و احتمالا می تواند در ضایعات مری گردنی در انسان مورد استفاده قرار گیرد.

زمینه و اهداف: پاتوژنز بیماری رفلاکس معدی - مری (Gastro-esophageal reflux disease, GERD) به طور کامل مشخص نیست. ولی، عوامل خطر متعددی از جمله رژیم غذایی، اضافه وزن و چاقی در سبب شناسی آن مطرح هستند. نظر به تناقض نتایج مطالعات مختلف در این زمینه، این مطالعه با هدف بررسی تاثیر رژیم غذایی و نمایه توده بدن (Body mass index, BMI) و اثر تداخلی آنها بر روی بیماری رفلاکس معدی - مری انجام گرفت.روش بررسی: این مطالعه مورد - شاهدی بر روی 217 فرد (106 مورد و 111 شاهد، همسان شده از لحاظ سن و جنس) مراجعه کننده به کلینیک شیخ الرییس تبریز از آبان ماه 85 لغایت اسفند ماه 85 انجام گرفت. داده ها با استفاده از پرسشنامه عمومی، چک لیست برای تشخیص GERD و فرم ثبت غذایی سه روزه جهت ارزیابی دریافت غذایی گردآوری شد. وزن و قد افراد اندازه گیری و نمایه توده بدن (BMI) محاسبه گردید. BMI مساوی یا بیشتر از 25 به عنوان اضافه وزن یا چاقی در نظر گرفته شد. داده های غذایی با استفاده از نرم افزار Nutritionist III و SPSS آنالیز و از تستهای آماری student t-test, x2 و Mann-Whitney U test استفاده گردید.یافته ها: میانگین BMI افراد مورد مطالعه 5.32±26.5 کیلوگرم / مترمربع بود. از بین عوامل غذایی، تنها سهم پروتئین از انرژی دریافتی تفاوت بین مبتلایان به GERD و افراد سالم نشان داد (P=0.06)، ولی دریافت سایر ترکیبات رژیم غذایی بین دو گروه مشابه بود. چگالی انرژی، حجم کل و تعداد دفعات مصرفی غذا اختلاف معنی داری را بین دو گروه نشان نداد؛ در حالیکه بروز نشانه های GERD در افراد با BMI بالا بیشتر یافت شد (P=0.0001). با در نظر گرفتن اثر تداخلی BMI، از مجموعه عوامل غذایی، مقدار تام چربی و قند ساده ارتباط مثبت معنی داری با اضافه وزن و یا چاقی در بروز GERD نشان داد P=0.04) در هر دو مورد).نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاکی از نقش احتمالی حمایتی سهم پروتئین از انرژی دریافتی در بروز نشانه های GERD می باشد. از طرف دیگر، با افزایش BMI، شیوع GERD افزایش می یابد. به نظر میرسد چربی و قند ساده به طور غیر مستقیم و از طریق مکانیسم های غیر رفلاکسوژنیک از جمله افزایش BMI در بروز نشانه های GERD دخیل باشند.